Aslinda abracadabraya daha once hic gitmedigimi ve bugun sevgili kuzenimin dogumgununde, onu oglen yemegine goturdugumde, orada karsilastigim her seyi tarif edilemez sekilde sevdigimi anlatmak icin actim bu bos sayfayi. Lutfen kadinlar tuvaletine girin, ben sasirdim cok, ama guzeldi de, ahaha diyecektim sonra da. Bitirecektim blogumu. Bir durdum ama demin. Bir seyler okudum. Bir durdum. Sacmasapan eski arkadasliklarin, sacmasapan eski arkadasliklar haline gelene kadar kendi icinde gecirdigi surecteki, zaman kayiplarimi dusundum. Sen degerimizi bilmedin, her seyi gotunden anladin, terbiyesizin, yuzsuzun, arsizin dik alasi ciktin, ama oyle boyle degil, harbiden de manasiz bir insan ciktin kizim, utanmazsin uzerine, utanmazsin, sacmasapansin, bir bok saniyorsun kendini, yok ama oyle bir sey, insan olmadiktan sonra gerisi neye yarar ulan, vefa yoksa neye yarar allahaskina - demek istiyorum aslinda, ama yakistiramiyorum kendime. O her agzina geleni, ve gercekten her agzina - aklina gelen seyi, bize son derece gonul rahatligi ile soylemisken, uzerine de bunu kendine yakistirmisken ama hala konusuyorken bile. Gerci benden, simdi; ne isim, ne bir sey... Hic bir sey. Yazik iste. Yazik yani. Oyle.