Uzun zamandir yazi yazmiyordum dogru durust. Bana aldigin deftere yaziyordum bazen, bittiginde sana vermek icin; yeniden. Bir de mektup yaziyordum bazen bir arkadasima, askere, onlari da aksattim zaten, cok oldu. Oturup dusunmeden ve kafamin icinde herseyin ucusuyor oldugunu gercekten hissederek yazmayali... Aylar oldu belki de. Yil, belki. It does not exist anymore, nedir, ben senin gidecegini ve gittigin yerde kalacagini dahi henuz kabullenmeye calisirken. Bilmiyorum. Arkadaslarimin ortak is kurma teklifine, belki sehirden gitmem gerekir diye, dusunmem lazimken aslinda, bir durup, sen yoksan nasilsa, benim de kalmama gerek yoktur belki diye, tamam cevabi veriyorum. Kurdugum devriklik abidesi cumlelerin, aslinda soylemeye calistiklarimi hic karsilamiyor olmasi umrumda degilse de, derdimi sana cok anlatmak istiyor, ama iste, kelimelerimi duzgun yerlere koyamiyorum. Konusamayacagimizi biliyor, yazmamin aptallik sinirlari icinde kaldigini farkediyor, falan, ama yine de soylediklerini sindiremiyorum. Artik cocuk degiliz, pekala. Artik 19 degiliz, tamam. Tamam. Tek ortak noktamiz, bir diger arkadasimiz. Peki. Pekala. Ve. Ne yapacagim biliyor musun, uzulmeden, kirilmadan, soz ya da fikirlerinin bunca sinirlara ulasmis olmasinin beni orta yerimden vurmasina izin vermemeye calisarak, erteleyecegim bunu da. Herseyi erteledigim gibi, hihim, sen oylesini anlarsin, hep oyle yapiyorum sanirsin, evet, aynen oyle. It does not exist anymore. Pekala. Ve aman tanrim. Aman Tanrim.